രണ്ട് കൊല്ലം മുന്പുള്ള ഒരു തണുത്ത പ്രഭാതം.

ബിവിനണ്ണാ എണീക്ക് മണി അഞ്ചര ആയി

ആരാ? എവിടെയാ? എന്താ? ഒരു വെളിവും ഇല്ല. തുറക്കുംതോറും കണ്ണുകള്വീണ്ടും ഇരുട്ടിലേക്ക്. പക്ഷേ വിളിക്ക് അകമ്പടിയായി തോളിനിട്ട് രണ്ട് തള്ളു കൂടി കിട്ടിയപ്പോ വേറെ രക്ഷ ഇല്ലാതെ കണ്ണു തുറന്നു നോക്കി. തീരെ പരിചയം ഇല്ലാത്ത ഇടം. ഉറക്കം പതിയെ പടിയിറങ്ങിയപ്പോള്മനസ്സിലായി. ഉം ഇപ്പോള്വയനാട്ടിലാണ് അമ്പലവയലില്‍. പൂജാ ഹോളിഡേയ്സ് അടിച്ചുപൊളിക്കാന്ഓഫീസിലെ സഹയന്മാരോടൊപ്പം ഇന്നലെ എത്തിയതാണ്. കാഴ്ചകള്കാണുന്നതിനുമപ്പുറം കുറച്ചു നല്ല ഫോട്ടോകള്അതും മുത്തങ്ങയില്നിന്ന്, കുറഞ്ഞത് ആനകളുടെ ഒന്നോ രണ്ടോ ഫ്രെയിം അതാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. പക്ഷേ ആദ്യദിവസം മുത്തങ്ങയിലേക്കുള്ള യാത്രയില്കിട്ടിയത് മാന്കൂട്ടത്തിന്റെ ഒരു ഫ്രെയിമും കടുത്ത നിരാശയുടെ കുറെയേറെ ഫ്രെയിമുകളും മാത്രം. പിന്നെ ആകെ ഒരു ആശ്വാസം തോന്നിയത് ഞാന്ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വൈല്ഡ് ലൈഫ് ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ Aparna Ashok ദമ്പതികളെ അവിചാരിതമായിട്ടാണെങ്കിലും മുത്തങ്ങയില്വച്ച് നേരില്കാണാന്കഴിഞ്ഞു എന്നതായിരുന്നു.

രാത്രി റൂമില്തിരിച്ചെത്തി കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് അത്താഴം കഴിക്കാനിറങ്ങുമ്പോഴക്കും ഉള്ളിലെ പടംപിടുത്തക്കാരന്കടുത്ത നിരാശയില്ബോധംകെട്ട് ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു വീടിനോട് ചേര്ന്നുള്ള കടയില്നിന്ന് നല്ല ഒന്നാന്തരം ഹോംലി അത്താഴം കഴിഞ്ഞ് തിരികെ റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്എന്റെ ഉള്ളിലെ നിരാശ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടെന്നപോലെ ഒരു ചോദ്യം

ബിവിനണ്ണാ മലയില്‍ (അമ്പുകുത്തി മല) നിന്നും സൂര്യന്ഉദിച്ചു വരുന്നത് ഉഗ്രന്ഫ്രെയിം അല്ലേ? ‘

വിനോദയാത്രക്ക് കൂടെയുള്ള സഹയന്മാരിലൊരാള്‍ Sidharthന്റേതാണ് ചോദ്യം
അതുകേട്ടതും കടുത്ത നിരാശയില്ബോധംപോയ പടംപിടുത്തക്കാരന്പതിയെ കണ്ണുതിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു ചോദിച്ചു.

പക്ഷെ രാവിലെ എണീക്കണ്ടെ? അതും മുടിഞ്ഞ തണുപ്പ്

ഞാന്വിളിക്കാം നിങ്ങള്എഴുന്നേറ്റാല്മതി

ഒന്നു കടുപ്പിച്ചു വിളിച്ചേക്കണേ, ഇല്ലേ ഞാന്ഉണരൂല്ലാ

വിളിയാണ് എന്റെ തോളില്കടുപ്പിച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത്. പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് ബാഗ് തുറന്ന് ക്യാമറയും ട്രൈപ്പോഡും എടുത്തു ഞാന്നടുനിവര്ത്തിയപ്പോഴേക്കും പുള്ളിക്കാരന്ട്രൈപ്പോഡും എടുത്തു എന്നെ ടെറസ്സിലേക്ക് നയിച്ചു എന്നേക്കാളും വെളിവുണ്ട് എന്ന ഭാവത്തില്‍. രാവിലെ 5.40 ന് ക്യാമറയും സെറ്റ് ചെയ്ത് 6.20 വരെ കാത്തിരുന്നു. ഒടുവില്മലമുകളിലേക്ക് എത്തിനോക്കുന്ന സൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങള്ഒപ്പിയെടുക്കുമ്പോള്തോന്നിയ ആവേശത്തില്തലേദിവസം തോന്നിയ നിരാശമുഴുവന്എന്നില്നിന്നും ഓടിഒളിക്കുമ്പോഴും എന്നേക്കാള്ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു നമ്മുടെ സഹയന്റെ മുഖത്ത്.